Please
|

About the Author
Default Group
Location:Texas, USA Naturalized US Citizen of Irish extract -   Fixed Wing and Helo trucker.Interests: "The Absurdity of Man". I am a proud supporter of Blarney, Nonsense, and Hooey. I enjoy being a chopper jockey, and trying to figure the world, people and belief systems out. I'm just not very good at it, so it keeps me real busy. I scribble, blog, run this website, mess with rental houses, ride motorbikes, and read as much as I can. I went solo 44 years ago, and I like to say I'm gonna get me a real job one day. When I grow up. ("but not just yet, Lord, not just yet") For my aviation scribbles see www.chopperstories.com.... enjoy! I wish you Peace in your Life. May you always walk with the sun on your face, and a breeze ruffling your hair. And may you cherish a quiet wonder for our awesome Universe. Life isn't always good. But it is always fascinating. Never quit.
Rating
92%
 (1 votes)

Click on an image below to link to other sections...
Visitor Number:
3,212,641
  • Chopper Stories
  • Writers Harbor
  • Writers Harbor
  • God-in-a-Box
  • Steps On My Road
Follow us on:
View Work
Be the first person to like this story !!
Ik herinner mij Nederland (1)


IK HERINNER MIJ NEDERLAND

De Tekening



      Ik ben in Schotland geboren, van een Engelse vader en een Ierse moeder. Maar mijn familie verhuisde naar  Nederland toen ik erg jong was.  Pa werkte bij Philips.  De gloeilampen fabriek.
Daar leefde ik tot ik zeventien jaar oud was.  De hele tijd in hetzelfde huis, op de Pasteurlaan 18, Eindhoven.   Met zeventien ging ik naar Ierland, waar ik zou blijven tot ik vijf en twintig was. Daarna London. Ik wist het toen niet, maar ik zou nooit meer in Nederland leven.

      Voor mij was het een vreemde tijd, daar in Eindhoven. Ik kijk erop terug, meer dan veertig jaar geleden, als op een droom. En niet altijd een goede.  Het is niet gemakkelijk jezelf objektief te beoordelen.  Mischien is het onmogelijk. Ik vertel dus door, met deze geschiedenis, maar ik zeg er eerlijk bij, dat ik waarschijnlijk flink bevooroordeelt ben...

     Op de kleuterschool  was het allemaal normaal, zeg maar, ik herinner me weinig slechte ervaringen.  Behalve een paar.  "De tekening" was er daar eentje van.     
Ik had een ontzettende aardige juffrouw op kleuterschool. Ze was altijd zo enorm enthousiast. Noem het maar, ze vond het geweldig. Je hoefde eigenlijk alleen maar de klas binnen te trappen, en haar gezicht klaarde al helemaal op. Ik was natuurlijk een beetje speciaal, want ik was eenvoudig niet zo maar een stom gemene knul. I was... Nou ja, ik wil niet zeggen "brilliant", maar toch wel verhipt goed. Vond ik.  Het feit, dat deze gevoelige juffrouw wist dat het niet altijd gemakkelijk was voor een "Engelse jongen" die ondermeer een talen problem had, was bij mij niet binnen geslagen. Ik was af en toe een beetje eenzaam, en ik worstelde een beetje met kommunikatie met andere kleuters.  Als ik zo terug kijk, denk ik dat deze kleuter leraar gewoon een goed mens was. Een van de vele, die ik in het leven tegen gekomen ben.

      Ik probeerde altijd goed werk te doen. Speciaal voor haar. In een boek kleuren, nou ja, het interesseerde me niet zo, maar ik hoopte altijd dat zij het mooi vond.  Dat deed ze altijd.  Met gekleurd papier werken, uitknippen en lijmen, dat kon ik ook goed. Maar tekenen kon ik helemaal niet. Er waren anderen daar die dat goed konden, maar mijn kleine knobbel was anders samen gezet.
Op een dag was ik eindelijk klaar met een geweldig project. Uren en uren had ik daar aan gewerkt, als een slaaf.
Ik was maar een jaar of vijf, maar ik weet goed hoe blij ik was met mijn tekening. Het was een poes. Zwart met wit. De poes stond daar maar heel dapper te kijken. Met zijn staart prachtig om zijn voorpoten gewikkelt.  Een trotse poes. Een majestueuse poes. Een poes om van te dromen.  Ik was  fenomenaal gelukkig met mijn werk.  Toen ik helemaal klaar was, stapte ik naar het bureau van de aardige juffrouw.  Ze zag me komen, en begon al meteen heel gelukkig te kijken.  Dat was de normale reaktie, en voor mij altijd bewijs (als of ik eigenlijk bewijs nodig had) dat ik verrekt speciaal was.
Ik legde mijn keurig werk voor haar neer, en nam een bescheiden stapje terug.  Ze zag meteen hoe fantastisch mijn werk was, en haar hele uitdrukking begon te stralen.
"Oh, dat is zo MOOI!"
Ja, dacht ik, het is mooi. Geweldig werk, vindt u niet?
Ze was ziels gelukkig.  "Kijk eens, kinderen!"
Ze draaide mijn kunstwerk om zo dat de hele klas het goed kon zien.
Iedereen keek.
"Kijk eens! Francis heeft EEN PRACHTIGE RAT getekent!"

Een... wat?!?

Ik stond daar, zielig, met mijn mond open. Een RAT??
Ben je helemaal belazert, meid? Pot-ver-dikkeme...!
Een vieze rat?
Ik was beledigd.  Ik wilde kei hard schreeuwen:
"Een rat? Het is een POES! Bent U helemaal BLIND?"
Maar ik zei niets. Van teleurstelling draaide ik naar woede.  Een stille woede.
En dat ging dagen lang door. Ik weigerde botweg haar zelfs aan te kijken.
Ze had me in mijn kleine ziel totaal gekwetst...  
Arme juffrouw.

Maar het WAS... een geweldige POES.


Francis Meyrick
     (c)






Last edited by Francis Meyrick on August 16, 2011, 9:22 am
We little humans, hurtling through the Universe on our tiny, pale blue dot, will find few answers to Life's great mysteries. But we should at least find many of the questions. To write is to ask. To seek. To grope. With humility, and humor. Peace.
 
Francis Meyrick

Dit is de eerste keer dat ik weer Nederlands schrijf sinds.....JAREN, en ik zat te worstelen met oude herinneringen.

Grammatika. Okay, dacht ik. STAM+ D? T?  Verhip, ik ben het vergeten.

Ja, dat zou me fascineren, om weer de oude spel regelen te begrijpen.

Met wat oefening komt het misschien terug.  Ik heb de twee fouten al aangepakt.

Laughing


We little humans, hurtling through the Universe on our tiny, pale blue dot, will find few answers to Life's great mysteries. But we should at least find many of the questions. To write is to ask. To seek. To grope. With humility, and humor. Peace.
Posted on Tuesday, August 16, 2011 at 09:28:04

comments powered by Disqus
Copyright © 2007-2015 Writers Harbor
Visitor Number:
3,212,641